คำตอบสั้น ๆ
ตัวต้านทานชันต์เปลี่ยนกระแสให้เป็นแรงดันไฟฟ้าขนาดเล็ก:V = I × R. การออกแบบถูกกำหนดด้วยตัวเลขสามตัว ไม่ใช่ตัวเดียว: แรงดันตกที่สเกลเต็ม (ซึ่งกำหนดความละเอียด) กำลังไฟฟ้าที่สูญเสีย (I²R) และงบประมาณความคลาดเคลื่อนที่กระแสซึ่งคุณวัดจริง ที่ 10 A ชันต์ 1 mΩ ให้ 10 mV และ 0.1 W; ออฟเซตของแอมพลิฟายเออร์ 25 µV คิดเป็น 0.25% ของสัญญาณนั้นแล้ว และที่ 1 A ออฟเซตเดียวกันคือ 2.5% การตรวจจับแบบ Kelvin (สี่สาย) และแอมพลิฟายเออร์ที่มีดริฟต์ต่ำมีความสำคัญพอ ๆ กับค่าตัวต้านทาน
ข้อสรุปสำคัญสำหรับผู้บริหาร
- เลือกแรงดันตกคร่อมก่อนช่วงเต็มสเกล 10–50 mV เป็นช่วงที่ใช้งานได้จริง; แรงดันตกคร่อมมากขึ้นหมายถึงกำลังมากขึ้น แรงดันตกคร่อมน้อยลงหมายถึงความคลาดเคลื่อนออฟเซตมากขึ้น
- พิกัดกำลังไม่ใช่จุดทำงานการสูญเสียกำลัง 0.1 W ต้องใช้ชิ้นส่วนที่พิกัดอย่างน้อย 0.2–0.25 W พร้อมนำเส้นโค้ง derating มาปรับใช้
- ออฟเซตมีอิทธิพลหลักที่กระแสต่ำออฟเซต 25 µV คิดเป็น 0.25% ที่ 10 mV แต่ 2.5% ที่ 1 mV — วงจรเดียวกันมีความแม่นยำที่โหลดเต็ม แต่ไร้ประโยชน์ที่โหลด 10%
- การตรวจจับแบบ Kelvin เป็นสิ่งจำเป็นเมื่อสูงกว่าสองสามแอมป์ การแชร์เส้นทาง force และ sense ร่วมกันจะเพิ่มความต้านทานทองแดงและ EMF จากความร้อนให้กับการวัด
1. การตรวจจับด้วย shunt ทำงานอย่างไร
shunt คือตัวต้านทานค่าต่ำที่มี TCR ต่ำ วางอยู่ในเส้นทางกระแส แรงดันคร่อมตัวต้านทานนี้ถูกขยายโดยแอมพลิฟายเออร์ตรวจจับกระแสและแปลงเป็นดิจิทัลโดย ADC เนื่องจากตัวต้านทานต่ออนุกรมกับโหลด จึงกระจายกำลัง; เนื่องจากแรงดันมีค่าน้อย ทุกไมโครโวลต์ของออฟเซตและทุกองศาของเกรเดียนต์อุณหภูมิจึงมีความสำคัญ
2. การเลือกค่าชันต์
| ชันต์ที่ 10 A | แรงดันตกคร่อมที่เต็มสเกล | กำลังไฟ | ค่าคลาดเคลื่อนออฟเซต (25 µV) |
|---|---|---|---|
| 0.5 mΩ | 5 mV | 50 mW | 0.50% |
| 1 mΩ | 10 mV | 100 mW | 0.25% |
| 2 mΩ | 20 mV | 200 mW | 0.13% |
| 5 mΩ | 50 mV | 500 mW | 0.05% |
ความละเอียดเป็นอีกครึ่งหนึ่งของการเลือก ด้วยอัตราขยาย 100 และ ADC ขนาด 12 บิตที่ 3.3 V สัญญาณเต็มสเกล 10 mV จะกลายเป็น 1 V และหนึ่ง LSB คือ 0.8 mV — ประมาณ 0.08% ของเต็มสเกล ที่เต็มสเกล 1 mV ADC เดียวกันจะเห็น 0.1 V และมีเพียงประมาณ 2.4 LSB ต่อมิลลิโวลต์ ดังนั้นความละเอียดดิจิทัลจึงเพิ่มเข้าไปในความคลาดเคลื่อนแอนะล็อก กำหนดขนาดชันต์ให้สัญญาณที่กระแสขั้นต่ำที่คุณสนใจมีค่าหลาย LSB ไม่ใช่เพียงหนึ่ง LSB
ข้อแลกเปลี่ยนนี้เห็นได้ชัดในตารางเดียว: การเพิ่มความต้านทานเป็นสองเท่าจะลด offset error ลงครึ่งหนึ่งและเพิ่มกำลังเป็นสองเท่า สำหรับราง 10 A, 1 mΩ เป็นค่าประนีประนอมที่พบบ่อย; สำหรับราง 1 A, 10–50 mΩ เหมาะสมกว่าเพราะ offset error ที่ 1 mΩ จะเป็น 2.5%
3. กำลังไฟฟ้า อุณหภูมิ และ TCR
กำลังไฟฟ้าคือ I²R ดังนั้นจึงเพิ่มขึ้นตามกำลังสองของกระแส shunt 1 mΩ ที่ 10 A กระจายกำลัง 0.1 W; ที่ 20 A จะกระจายกำลัง 0.4 W ในชิ้นส่วนเดียวกัน ใช้เส้นโค้ง derating: ชิ้นส่วน 0.25 W ที่ derating 70% รองรับได้ประมาณ 0.175 W ซึ่งครอบคลุม 10 A แต่ไม่ครอบคลุม 15 A
อุณหภูมิส่งผลต่อการวัดสองด้าน ด้านแรก TCR ของตัวต้านทานเองเปลี่ยนค่าความต้านทาน: 50 ppm/°C ตลอดช่วงเพิ่มขึ้น 50 °C คือ 0.25% ซึ่งเทียบได้กับ offset ของแอมพลิฟายเออร์ ด้านที่สอง การไล่ระดับอุณหภูมิทั่ว shunt และรอยประสานของมันสร้างแรงดันเทอร์โมอิเล็กทริก — ไม่กี่ไมโครโวลต์ต่อ °C สำหรับการผสมโลหะทั่วไป ซึ่งที่ 5 °C มีอยู่แล้ว 15 µV
เลือกชิ้นส่วนที่มี TCR ต่ำ (25–50 ppm/°C) ให้พื้นที่ทองแดงแก่ชิ้นส่วน และวางให้ห่างจากแหล่งความร้อน ตัวต้านทานแบบ 4-terminal (Kelvin) ขจัดความต้านทานของขาแต่ไม่ขจัด thermal EMF; การจัดวางและความสมมาตรจัดการเรื่องนั้น
4. แพ็กเกจ ทองแดง และการออกแบบเชิงความร้อน
Shunt คือตัวต้านทานกำลัง และแพ็กเกจของมันกำหนดเส้นทางความร้อน ตัวต้านทานชิปขนาดเล็ก (0805, 1206) เหมาะสำหรับหลักสิบมิลลิวัตต์; เหนือกว่าสองสามร้อยมิลลิวัตต์ ให้ใช้ 2512 ชิ้นส่วน 4-terminal หรือ metal-strip shunt ที่มี thermal pad เฉพาะ ทองแดงรอบแพดเป็นส่วนหนึ่งของ heatsink และ derating ใน datasheet ตั้งสมมติฐานพื้นที่แพดที่เฉพาะเจาะจง
วาง shunt ในเส้นทางกระแสตรงที่ทองแดงกว้าง ไม่ใช่บน trace บางที่เพิ่มความต้านทานและความร้อน แยก sense traces ออกจากทองแดงนั้น และวาง shunt ให้ห่างจากความร้อนของแอมพลิฟายเออร์เอง ชิ้นส่วน 0.1 W ที่มีโครงสร้าง 4-terminal เป็นการออกแบบเชิงความร้อนที่แตกต่างจากชิป 2-terminal ที่ค่าเดียวกัน
5. จุดทำงานที่สอง: 2 A, 10 mΩ
สำหรับรางจ่ายไฟ 2 A, shunt 10 mΩ ให้ 20 mV และ 40 mW ออฟเซต 25 µV เดียวกันคือ 0.125% ของ full scale และเทอม TCR ตลอด 50 °C คือ 0.25% — ตอนนี้ shunt ไม่ใช่แอมพลิฟายเออร์ที่เป็นความคลาดเคลื่อนหลัก บทเรียนคือควรเลือกค่าของ shunt โดยคำนึงถึงเป้าหมายความแม่นยำที่กระแสต่ำสุด ไม่ใช่ด้วยงบประมาณกำลังเพียงอย่างเดียว
6. Kelvin sensing และการจัดวางเลย์เอาต์
Kelvin sensing หมายความว่ากระแส force และแรงดัน sense ใช้การเชื่อมต่อแยกกัน เส้นทาง force รองรับกระแสระดับแอมป์และมีความต้านทานระดับมิลลิโอห์มจากทองแดงและบัดกรี; เส้นทาง sense รองรับกระแสระดับไมโครแอมป์และต้องเห็นเฉพาะตัวต้านทานเท่านั้น บน shunt 4-terminal สิ่งนี้มีมาให้ในตัว; บนชิ้นส่วน 2-terminal ต้องทำบน PCB
ใน schematic ให้วาด shunt เป็นสัญลักษณ์สี่ขั้ว เพื่อให้สาย sense ทั้งสองแยกออกจาก force path อย่างชัดเจนในภาพ ข้อกำหนดเล็กๆ นี้ช่วยป้องกันข้อผิดพลาดในการ layout ที่พบบ่อยที่สุด: เส้น sense ที่แอบกลับไปเชื่อมกับทองแดงจ่ายกำลังห่างออกไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร
- เดินเส้น sense จากขอบด้านในของแพด ไม่ใช่จากปลายของเส้นทางกระแส
- ทำให้เส้น sense ทั้งสองสมมาตรและอยู่ใกล้กัน เพื่อให้รับ thermal gradient แบบเดียวกัน
- ห้ามเดินเส้น sense ใต้ shunt หรือผ่านทองแดงจ่ายกำลัง
- ใช้คู่สายดิฟเฟอเรนเชียลเข้าสู่แอมพลิฟายเออร์ โดยให้ตัวกรองอยู่ใกล้ขาของแอมพลิฟายเออร์
7. งบความคลาดเคลื่อน: ความแม่นยำสูญเสียไปที่ใด
แอมพลิฟายเออร์ตรวจจับกระแสแบบความแม่นยำสูง เช่น INA240 ระบุค่าออฟเซต ±25 µV, ความคลาดเคลื่อนของเกน 0.20%, การเลื่อนของเกน 2.5 ppm/°C, การเลื่อนของออฟเซต 250 nV/°C และ DC CMRR 132 dB ตัวเลขเหล่านี้จะมีประโยชน์ก็ต่อเมื่อถูกแปลงเป็นความคลาดเคลื่อนที่แรงดันเต็มสเกลของ shunt
| แหล่งความคลาดเคลื่อน | ค่าที่ 10 A, 1 mΩ | สัดส่วน |
|---|---|---|
| Amplifier offset (25 µV) | 0.25% | Largest single term |
| Gain error (0.20%) | 0.20% | Fixed |
| Offset drift (250 nV/°C × 50 °C) | 0.125% | Temperature |
| Gain drift (2.5 ppm/°C × 50 °C) | 0.013% | Small |
| Shunt TCR (50 ppm/°C × 50 °C) | 0.25% | Temperature |
| Thermal EMF (3 µV/°C × 5 °C) | 0.15% | Layout |
ตารางแสดงค่าสัมบูรณ์ วิธีการรวมค่าขึ้นอยู่กับว่าความคลาดเคลื่อนแต่ละรายการเป็นอิสระต่อกันหรือไม่ โดยทั่วไป RSS เป็นสมมติฐานสำหรับพจน์แบบสุ่ม ขณะที่ออฟเซตและความคลาดเคลื่อนของเกนมักถูกถือเป็นกรณีเลวร้ายที่สุดสำหรับงบประมาณแบบอนุรักษ์นิยม ไม่ว่าจะวิธีใด การจัดอันดับก็เหมือนเดิม: ออฟเซตและ TCR ของ shunt มีอิทธิพลหลักที่เต็มสเกล 10 mV
รากที่สองของผลรวมกำลังสองของพจน์เหล่านี้มีค่าประมาณ0.45%ที่ 10 A. ที่ 1 A เชนเดียวกันมีค่าประมาณ4.5%เนื่องจากพจน์ออฟเซตไม่สเกลตามกระแส หากแอปพลิเคชันต้องการ 1% ที่ 1 A ต้องใช้ชันต์ที่ใหญ่ขึ้น ออฟเซตของแอมพลิฟายเออร์ต่ำลง หรือต้องสอบเทียบการวัดที่จุดทำงาน
8. High-side หรือ low-side?
การตรวจจับแบบ high-side วางชันต์ไว้ระหว่างแหล่งจ่ายกับโหลด ช่วยรักษากราวด์ของโหลดให้คงเดิมและตรวจจับการลัดวงจรลงกราวด์ได้ แต่แอมพลิฟายเออร์ต้องรองรับแรงดันโหมดร่วมเต็มช่วง — ช่วง −4 V ถึง +80 V ของ INA240 ถูกออกแบบมาสำหรับสิ่งนี้ การตรวจจับแบบ low-side วางชันต์ไว้ระหว่างโหลดกับกราวด์ ดังนั้นแอมพลิฟายเออร์จึงเห็นแรงดันโหมดร่วมต่ำและสามารถใช้ชิ้นส่วนที่ถูกกว่าได้ ข้อเสียคือกราวด์ที่ถูกยกขึ้นและการสูญเสียการตรวจจับฟอลต์กราวด์
ในไดรฟ์มอเตอร์ มักเลือกใช้การตรวจจับแบบ high-side หรือแบบ in-line เพราะต้องวัดกระแสเฟสโดยไม่คำนึงถึงสถานะ PWM ในแพ็กแบตเตอรี่และรางแรงดันต่ำ การตรวจจับแบบ low-side มักเพียงพอ
9. การเลือกแอมพลิฟายเออร์
ข้อกำหนดสี่ประการที่สำคัญกว่าข้ออื่น:
- ออฟเซตและดริฟต์ของออฟเซต— กำหนดความแม่นยำที่กระแสต่ำ
- ความคลาดเคลื่อนของเกนและดริฟต์— กำหนดความแม่นยำเต็มสเกล
- ช่วงโหมดร่วมและ CMRR— กำหนดว่าอุปกรณ์จะทนต่อรางไฟและขอบ PWM ได้หรือไม่
- แบนด์วิดท์และการปฏิเสธ PWM— กำหนดว่ารูปคลื่นกระแสสามารถใช้งานได้ในคอนเวอร์เตอร์แบบสวิตชิ่งหรือไม่
สำหรับการใช้งาน PWM ควรเลือกแอมพลิฟายเออร์ที่มีการปฏิเสธ PWM ที่เพิ่มขึ้น แทนที่จะเลือกเพียงแบนด์วิดท์สูงเท่านั้น ขอบการสวิตชิ่งจะคัปเปิลผ่านชันต์และอาจทำให้แอมพลิฟายเออร์ทั่วไปอิ่มตัว สำหรับโหลดแบตเตอรี่หรือโหลด DC โดยทั่วไปอุปกรณ์ที่มีแบนด์วิดท์ต่ำกว่าซึ่งมีความแม่นยำ DC ดีจะเหมาะกว่า
10. กระแสแบบสองทิศทางและกระแสสวิตชิ่ง
การชาร์จและคายประจุแบตเตอรี่ การรีเจนเนอเรชันของมอเตอร์ และเอาต์พุต H-bridge ล้วนมีกระแสย้อนกลับ แอมพลิฟายเออร์แบบทิศทางเดียวจะคลิปที่ศูนย์ ใช้ชิ้นส่วนแบบสองทิศทางที่มีเรференซ์ที่กลางแรงดันจ่าย หรือแอมพลิฟายเออร์ที่เอาต์พุตอยู่กึ่งกลาง VREF/2. ตัว shunt เองมีความสมมาตร ดังนั้นห่วงโซ่การวัด ไม่ใช่ตัวต้านทาน เป็นตัวกำหนดความสามารถด้านทิศทาง
11. การกรอง แบนด์วิดท์ และสัญญาณรบกวน
ในคอนเวอร์เตอร์แบบสวิตชิ่ง ตัว shunt จะเห็นริปเปิล PWM ซ้อนอยู่บนกระแสเฉลี่ย แบนด์วิดท์ของแอมพลิฟายเออร์ต้องสูงพอที่จะสร้างริปเปิลขึ้นมาใหม่หากต้องการ และต่ำพอที่จะไม่ขยายขอบการสวิตชิ่งหากไม่ต้องการ หลายดีไซน์เพิ่มตัวกรอง RC ที่อินพุตของแอมพลิฟายเออร์ ตัวต้านทานของตัวกรองต้องมีค่าน้อยพอที่จะไม่โหลดตัว shunt และต้องแมตช์กันทั้งสองขาเพื่อรักษา CMRR
สัญญาณที่สเกลเต็มคือ 10–50 mV ดังนั้นสัญญาณรบกวนจึงสำคัญ ตัวกรอง RC แบบดิฟเฟอเรนเชียลที่มีความถี่ตัดประมาณ 1/10 ของความถี่สวิตชิ่งจะกำจัดขอบโดยไม่ทำให้ค่าเฉลี่ยผิดเพี้ยน รักษาตัวต้านทานตัวกรองทั้งสองให้เท่ากันและวางตัวเก็บประจุไว้ใกล้ขาของแอมพลิฟายเออร์ การไม่แมตช์จะเปลี่ยนสัญญาณรบกวนโหมดร่วมให้เป็นความคลาดเคลื่อนแบบดิฟเฟอเรนเชียล
ตรวจสอบกระแสไบแอสอินพุตของแอมพลิฟายเออร์ผ่านตัวต้านทานฟิลเตอร์: 1 µA ผ่าน 1 kΩ คือ 1 mV ซึ่งเป็น 10% ของสัญญาณ 10 mV สำหรับฟิลเตอร์อิมพีแดนซ์สูง ให้เลือกแอมพลิฟายเออร์ที่มีกระแสไบแอสต่ำ หรือลดค่าตัวต้านทาน
12. การสอบเทียบและการตรวจสอบยืนยัน
แม้แต่การออกแบบที่ 0.45% ก็ได้ประโยชน์จากการสอบเทียบสองจุด: กระแสศูนย์และกระแสเต็มสเกลที่ทราบค่า ทั้งสองที่อุณหภูมิใช้งาน เก็บค่าการแก้ไขเกนและออฟเซตไว้ในเฟิร์มแวร์ การสอบเทียบจุดเดียวที่อุณหภูมิห้องจะทำให้พจน์ TCR และดริฟต์ยังไม่ได้รับการแก้ไข
ชันต์ที่สอบเทียบแล้วและมิเตอร์ที่สอบเทียบแล้วเป็นสองสิ่งที่แตกต่างกัน ต้องตรวจสอบยืนยันทั้งสองอย่าง มิฉะนั้นค่าอ้างอิงจะกลายเป็นข้อผิดพลาดที่ใหญ่ที่สุดในสายโซ่
ตรวจสอบยืนยันที่โหลด 10%, 50% และ 100% เทียบกับมิเตอร์ที่สอบเทียบแล้ว และทำซ้ำที่อุณหภูมิสุดขั้ว จุด 10% เป็นจุดที่ออฟเซตมีอิทธิพลเด่น และเป็นจุดที่มักถูกข้ามบ่อยที่สุด
13. ใครที่ไม่ควรใช้ชันต์
- กระแสสูงมาก (หลายร้อยแอมแปร์)การสูญเสียกำลังไฟฟ้าจะสูงจนยอมรับไม่ได้; ให้ใช้เซ็นเซอร์ Hall หรือหม้อแปลงกระแส
- รางจ่ายไฟแบบแยกโดดหรือแรงดันสูงตัว shunt ต้องใช้แอมพลิฟายเออร์แบบแยกโดดหรือดิจิทัลไอโซเลเตอร์; เซ็นเซอร์ Hall อาจง่ายกว่า
- สถานการณ์ที่ไม่มีส่วนเผื่อสำหรับแรงดันตกแรงดันตก 50 mV คิดเป็น 1% ของราง 5 V; บนรางไฟคอร์ 1.2 V จะเป็น 4%
- การวัดที่ต้องทนต่อสภาวะไฟฟ้าลัดวงจรชันต์และแอมพลิฟายเออร์จำเป็นต้องได้รับการป้องกัน; ชันต์เพียงอย่างเดียวไม่ใช่เซนเซอร์ที่ทนต่อความผิดพลาด
14. ความผิดพลาดห้าข้อ
1. การกำหนดขนาดชันต์ให้รองรับเฉพาะโหลดเต็มความแม่นยำที่โหลด 10% มักแย่กว่าที่ 100% โดยมักต่างกันถึงสิบเท่า
2. การละเลย TCRชิ้นส่วน 100 ppm/°C เมื่ออุณหภูมิเปลี่ยนแปลง 60 °C จะดริฟต์ 0.6% — มากกว่าความคลาดเคลื่อนของอัตราขยายของแอมพลิฟายเออร์
3. การใช้เส้นทางเดินสาย force และ sense ร่วมกันทองแดงและตะกั่วบัดกรีเพิ่มความต้านทานที่เปลี่ยนแปลงตามอุณหภูมิ
4. การวางชันต์ไว้ข้างชิ้นส่วนที่ร้อนเกรเดียนต์ความร้อนทำให้เกิด EMF และเปลี่ยน TCR
5. การลืมพิจารณาช่วงโหมดร่วมแอมพลิฟายเออร์ 5 V บนราง 48 V จะไม่รอดจากเหตุการณ์สวิตชิ่งครั้งแรก
15. รายการตรวจสอบ
- กระแสเต็มสเกลและกระแสขั้นต่ำที่ต้องวัดอย่างแม่นยำ
- ค่าชันต์ แรงดันตกคร่อม และกำลังไฟฟ้าที่จุดทั้งสอง
- พิกัดกำลังไฟฟ้าพร้อมการลดพิกัดที่อุณหภูมิแวดล้อมสูงสุด
- TCR และ EMF จากความร้อนของชิ้นส่วนที่เลือก
- ออฟเซตของแอมพลิฟายเออร์ ข้อผิดพลาดเกน และดริฟต์ที่อุณหภูมิใช้งาน
- ช่วงโหมดร่วมและ CMRR สำหรับรางจ่ายและโหนดสวิตชิ่ง
- แบนด์วิดท์และการปฏิเสธ PWM หากโหลดมีการสวิตช์
- การจัดวางแบบ Kelvin และการวางตำแหน่งตัวกรอง
- แผนการสอบเทียบ: หนึ่งจุดหรือสองจุด และที่อุณหภูมิใด
- การตรวจสอบยืนยัน: เปรียบเทียบกับมิเตอร์ที่สอบเทียบแล้วที่โหลด 10%, 50% และ 100%
FAQ
สามารถคาลิเบรตเพื่อชดเชย TCR ของชันต์ได้หรือไม่?
ได้เฉพาะที่อุณหภูมิคาลิเบรตเท่านั้น การคาลิเบรตแบบสองจุดกำจัดออฟเซตและเกน แต่ดริฟต์ระหว่างจุดคาลิเบรตยังคงอยู่ เซ็นเซอร์อุณหภูมิและตารางการแก้ไขคือคำตอบที่แข็งแรงสำหรับผลิตภัณฑ์ที่ใช้งานในช่วงอุณหภูมิกว้าง
ชันต์ควรอยู่ก่อนหรือหลังฟิลเตอร์?
ชันต์ยังคงอยู่ในเส้นทางกระแส ฟิลเตอร์ RC อยู่ระหว่างขั้ววัดของชันต์กับอินพุตของแอมพลิฟายเออร์ อย่าวางฟิลเตอร์ไว้ใน force path
จะวัด 1 A ได้อย่างแม่นยำด้วยชันต์ 1 mΩ ได้อย่างไร?
สัญญาณ 1 mV จะถูกครอบงำด้วยออฟเซต ใช้ชันต์ที่ใหญ่ขึ้น (10–50 mΩ) แอมพลิฟายเออร์ zero-drift หรือสอบเทียบที่ 1 A; มิฉะนั้นข้อผิดพลาดจะอยู่ที่หลายเปอร์เซ็นต์
ควรเริ่มต้นด้วยค่าชันต์เท่าไร?
เลือกแรงดันตกคร่อมเต็มสเกลที่ 10–50 mV สำหรับ 10 A นั่นหมายถึง 1–5 mΩ; สำหรับ 1 A คือ 10–50 mΩ จากนั้นตรวจสอบกำลังไฟฟ้าและข้อผิดพลาดจากออฟเซตที่กระแสต่ำสุดของคุณ
ทำไมการอ่านค่ากระแสของฉันจึงผิดพลาดที่กระแสต่ำ?
ออฟเซตของแอมพลิฟายเออร์ ออฟเซต 25 µV คือ 0.25% ที่ 10 mV แต่เป็น 2.5% ที่ 1 mV; ข้อผิดพลาดมีค่าคงที่ในหน่วยโวลต์ ดังนั้นจึงเพิ่มขึ้นเป็นเปอร์เซ็นต์เมื่อกระแสลดลง
ฉันจำเป็นต้องใช้ชันต์แบบสี่ขั้วหรือไม่?
ที่กระแสเกินสองสามแอมป์ ใช่ หรือใช้เลย์เอาต์ Kelvin อย่างระมัดระวังบนอุปกรณ์แบบสองขั้ว สายวัด sense ต้องไม่นำกระแสโหลด
ใช้ shunt บนราง 48 V ได้ไหม
ได้ หากใช้แอมพลิฟายเออร์ที่รองรับแรงดันโหมดร่วมนั้น ตัวอย่างเช่น ตระกูล INA240 รองรับ −4 V ถึง 80 V ส่วนแอมพลิฟายเออร์ที่รองรับเฉพาะ 5 V จะใช้ไม่ได้
จะลด thermal EMF ได้อย่างไร
รักษารอยต่อ sense สองจุดให้มีอุณหภูมิเดียวกัน ใช้ทองแดงที่สมมาตร และหลีกเลี่ยงการวาง shunt ใกล้แหล่งความร้อน แอมพลิฟายเออร์แบบ chopper-stabilised ยังช่วยกำจัด offset drift ที่ความถี่ต่ำได้ด้วย
อภิธานศัพท์
- ตัวต้านทาน shunt
- ตัวต้านทานค่าต่ำที่ใช้แปลงกระแสเป็นแรงดันไฟฟ้าที่วัดได้
- การวัดแบบ Kelvin
- การวัดแบบสี่สายที่แยกการเชื่อมต่อ force และ sense ออกจากกัน
- TCR
- ค่าสัมประสิทธิ์อุณหภูมิของความต้านทาน ในหน่วย ppm/°C
- แรงเคลื่อนไฟฟ้าจากความร้อน (Thermal EMF)
- แรงดันไฟฟ้าที่เกิดขึ้นจากความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างโลหะที่แตกต่างกัน
- CMRR
- อัตราส่วนการปฏิเสธสัญญาณโหมดร่วม; ความสามารถของแอมพลิฟายเออร์ในการเพิกเฉยต่อแรงดันไฟฟ้าราง
แหล่งข้อมูล
- เอกสารข้อมูล Texas Instruments INA240— ออฟเซต ±25 µV, ความคลาดเคลื่อนของเกน 0.20%, CMRR 132 dB, โหมดร่วม −4 V ถึง 80 V
- Texas Instruments, การวัดกระแสมอเตอร์แบบอินไลน์ที่มีดริฟต์ต่ำพร้อมการกำจัด PWM (SBOA160)— การตรวจจับแบบอินไลน์และการกำจัด PWM
- ดาต้าชีตของตัวต้านทานชันต์สำหรับ TCR, การลดพิกัดกำลัง และ EMF ความร้อนของชิ้นส่วนเฉพาะ
การเลือกชันต์และแอมพลิฟายเออร์ตรวจวัดกระแส?
เรียกดูไลน์ตัวต้านทานและไลน์แอมพลิฟายเออร์, หรือส่งช่วงกระแส แรงดันราง และเป้าหมายความแม่นยำ เพื่อรับคำแนะนำชิ้นส่วน